پالایشگاه تبریز به عنوان یکی از واحدهای کلیدی در تولید فرآورده‌های نفتی، ۱۴ ماه پس از حادثه آیزوماکس هنوز نتوانسته است راکتورهای جایگزین را خریداری کند. این تعلل منجر به کاهش شدید ظرفیت تولید بنزین، نفت سفید، گازوئیل و LPG در کشور شده است و خسارت‌های چشمگیری به تولید سوخت وارد کرده است.
کاهش تولید و تبعات آن
طبق اطلاعات موجود، تنها کاهش تولید نفتا به عنوان ماده اولیه تولید بنزین، روزانه حدود ۴۱۰ هزار لیتر تخمین زده می‌شود. این در حالی است که تولید گاز مایع، نفت سفید و گازوئیل نیز به شدت کاهش یافته است. در شرایطی که کشور با ناترازی سوخت و محدودیت‌های وارداتی مواجه است، فعالیت ناقص پالایشگاه تبریز به معنای از دست رفتن مقادیر قابل توجهی از فرآورده‌های راهبردی به حساب می‌آید.
بیشتر بخوانید: ایران و قطر؛ دو بازیگر متفاوت در بازار گاز جهانی
چرا هیچ اقدامی صورت نگرفته است؟
سوال اصلی اینجاست که چرا پس از گذشت ۱۴ ماه از حادثه، هیچ اراده و اقدام مؤثری برای بازسازی و خرید راکتورهای جایگزین آیزوماکس صورت نگرفته است. این موضوع به شدت نگران‌کننده است و به نظر می‌رسد مسئولان پالایشگاه باید پاسخگوی این تعلل باشند. در شرایطی که هر لیتر سوخت برای کشور از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است، پاسخگو بودن در برابر خسارت‌های ناشی از عدم بازسازی این واحد تولیدی، مطالبه‌ای جدی از مدیران و سهامداران آن به شمار می‌آید.
پالایشگاه تبریز به عنوان یکی از ارکان اصلی در زنجیره تأمین سوخت کشور، نیازمند بازسازی و به‌روزرسانی است تا بتواند به ظرفیت تولید کامل خود بازگردد. این تعلل در بازسازی نه تنها به زیان منافع ملی است، بلکه پیامدهای اقتصادی و اجتماعی نیز به همراه دارد که باید هر چه سریع‌تر مورد توجه قرار گیرد.
بیشتر بخوانید: فروش کارخانه کشتی‌سازی ویلیامز تاون توسط BAE Systems و نگرانی‌ها درباره کنترل چینی‌ها · محموله نفتکش‌های ایرانی در مسیر جدید به اروپا
