گزارش جدیدی از UCL Energy Institute نشان میدهد که صنعت حمل و نقل دریایی احتمالاً نمیتواند اهداف ۲۰۳۰ مربوط به سوختهای جایگزین را محقق کند. این گزارش تحت عنوان «عملکرد اقلیمی در حمل و نقل: پیشرفت به سوی شکستن مرزهای ۲۰۳۰» منتشر شده است و به ویژه به عدم قطعیتهای قانونی مرتبط با چارچوب Net-Zero سازمان بینالمللی دریانوردی (IMO) اشاره دارد.
عدم تحقق اهداف سوختهای صفر انتشار
طبق این گزارش، احتمالاً اهداف تعیین شده برای داشتن سوختهای بدون انتشار که ۵ تا ۱۰ درصد از کل مصرف سوخت را تشکیل دهد، محقق نخواهد شد. هدف نهایی این است که صنعت حمل و نقل دریایی تا سال ۲۰۵۰ به وضعیت بدون انتشار کربن برسد و هدف ۲۰۳۰ به عنوان عاملی برای تسریع در پیشرفتهای اولیه در نظر گرفته شده بود.
بیشتر بخوانید: هدایت الله خادمی: ایران با کسری ۴۰۰ میلیون مترمکعبی گاز مواجه است
عوامل مؤثر بر تأخیر در پیشرفت
تحلیلها نشان میدهد که به دلیل بحرانهای اقتصادی و سیاسی، از جمله بحران تنگه هرمز و نگرانیهای امنیت انرژی و زنجیره تأمین، جهان در تحقق اهداف سوختهای جایگزین عقب مانده است. به عنوان مثال، در سال ۲۰۲۵، هدف دستیابی به ۱۰۰ کشتی بزرگ با ظرفیت ۱۵,۰۰۰ TEU (واحد معادل) که با سوختهای بدون انتشار کار میکنند، محقق نشد.
اگرچه صنعت با چالشهایی روبرو است، اما پیشرفتهایی نیز در زمینه سوختهای جایگزین و فناوریها مشاهده میشود. تعداد بنادر ارائهدهنده سوخت متانول به ۲۹ افزایش یافته و آزمایشهای دریایی از نخستین کشتیهای بزرگ با سوخت آمونیاک به موفقیت انجام شده است.
چشمانداز مالی و چالشهای قانونی
وضعیت مالی صنعت نیز متغیر است؛ در سال ۲۰۲۵، حدود ۳ میلیارد دلار به نهادهای مرتبط با حمل و نقل از طریق وامهای سبز و اوراق قرضه سبز صادر شد که کاهش قابل توجهی نسبت به سال قبل داشت. از آنجا که مسائل مربوط به چارچوب Net-Zero یکی از بزرگترین موانع در مسیر اهداف ۲۰۳۰ بوده است، عدم قطعیتهای قانونی به عنوان یک مانع بزرگ شناخته میشود.
پینار لنگر، پژوهشگر UCL Energy Institute، اظهار داشت که عدم تصویب چارچوب Net-Zero یکی از مهمترین عوامل منفی در این دوره پنج ساله است و برای بازگشت به مسیر صحیح، نیاز به شفافیت قانونی و تضمینهای بیشتر برای مالکان کشتیها وجود دارد.
بیشتر بخوانید: افزایش روزانه ۲۵ میلیون لیتر قاچاق سوخت در ایران · کره جنوبی برنامه جدید تأمین مالی کشتیهای قطبی را راهاندازی کرد
