گزارش جدیدی از مرکز جهانی کاهش کربن دریایی (GCMD) و گروه مشاوره بوسن (BCG) به بررسی تحولات در زمینه انتقال سوخت دریایی تا سال ۲۰۵۰ پرداخته است. این مطالعه، تحت عنوان «راهنمای انتقال سوخت دریایی»، به بررسی ۱۲ مسیر سوخت و شش نوع موتور پرداخته و نتیجهگیری کرده که این انتقال بیشتر تحت تأثیر قیمتگذاری کربن، هزینههای هیدروژن، دسترسی به مواد اولیه و انتخابهای مالکین در دهه آینده خواهد بود.
تحلیل سناریوهای مختلف
طبق سناریوی پایه این گزارش، با وجود جریمه واحد اصلاحی IMO Tier-۲ به میزان ۳۸۰ دلار به ازای هر تن معادل CO۲، سوختهای متعارف هنوز غالب خواهند بود. پیشبینی میشود که تا سال ۲۰۵۰، VLSFO و LNG فسیلی همچنان ۴۰ درصد از مصرف انرژی ناوگان را تشکیل دهند، در حالی که VLSFO همراه با جذب کربن روی عرشه، ۳۰ درصد دیگر را شامل میشود.
بیشتر بخوانید: پویش جانفدا به عنوان موتور پیشرفت علمی و اجتماعی ایران
تأثیر قیمتگذاری کربن بر سوختهای جدید
تصویر به طور چشمگیری تغییر میکند اگر جریمه کربن به ۷۰۰ دلار به ازای هر تن تا سال ۲۰۵۰ برسد. در این سطح، GCMD و BCG برآورد میکنند که سوختهای جدید به رقابت گستردهتری دست پیدا خواهند کرد و حدود ۶۱ درصد از مصرف انرژی دریایی را تشکیل میدهند، در حالی که سوختهای فسیلی به حدود ۱۳ درصد کاهش مییابند.
این مطالعه همچنین نشان میدهد که e-methanol و e-ammonia از نظر اقتصادی به مراتب نزدیکتر از آنچه که به نظر میرسد، قرار دارند. با اینکه آمونیاک از هزینههای تولید کمتری برخوردار است، اما این مزیت عمدتاً با هزینههای بالاتر ذخیرهسازی، حمل و نقل و الزامات ایمنی جبران میشود. با پیشبینی قیمت حدود ۵۲ دلار به ازای هر GJ برای هر دو سوخت تا سال ۲۰۵۰، این دو میتوانند حدود ۳۶ درصد از تقاضای انرژی جهانی ناوگان را تأمین کنند.
نتیجهگیری کلیدی این گزارش این است که مالکان باید گزینههای متنوعی را در نظر بگیرند و همه چیز را بر روی یک سوخت متمرکز نکنند. این نتیجهگیری با کارهای منتشر شده توسط انجمن گاز به عنوان سوخت دریایی همخوانی دارد که ارزیابیهای چرخه عمر LNG، آمونیاک و متانول را به تازگی به پایان رسانده است.
بیشتر بخوانید: کنترل دادههای عملیاتی کشتی باید در اختیار مالک باشد · قطعنامه تاریخی درباره کشمیر؛ هند علیه خودش رای داد!
