ادعای دولت ترامپ مبنی بر باز بودن تنگه هرمز و افزایش جریان نفت از این مسیر، در شرایطی مطرح می‌شود که واقعیت‌های میدانی حاکی از چالش‌های جدی در این زمینه است. در هفته گذشته، دولت ترامپ مجموعه‌ای از اظهارات هماهنگ را منتشر کرد که بر اساس آن، جریان نفت از تنگه هرمز به سطوح پیش از جنگ نزدیک شده است. این ادعا به همراه تصاویر عبور نفتکش‌ها به‌عنوان نشانه‌ای از بازگشت وضعیت عادی ارائه شد.
تحلیل وضعیت تنگه هرمز
اما آنچه در میدان و بازار انرژی دیده می‌شود، روایت دیگری دارد. تنگه هرمز به عنوان یک مسیر استراتژیک، دیگر به سادگی یک گذرگاه آزاد و عادی برای عبور و مرور نیست. بلکه این مسیر تحت مدیریت و کنترل ایران قرار دارد و عبور از آن با توجه به شرایط و میزان ریسک امکان‌پذیر می‌شود. حتی با وجود افزایش حجم عبور نفت، نمی‌توان این وضعیت را به معنای آزادی کامل کشتیرانی تعبیر کرد.
بیشتر بخوانید: تحلیل شرایط عملیاتی در پروژه‌های فراساحلی توسط گرگ استنتون
چالش‌های اقتصادی و نظامی در عبور از تنگه هرمز
افزایش حجم عبور نفت، در واقع به معنای کاهش ریسک حملات و هزینه‌های بیمه نیست. هزینه روزانه اجاره یک نفتکش غول‌پیکر حامل نفت خام در اواخر سپتامبر به بیش از یک میلیون دلار رسیده است، در حالی که پیش از جنگ چنین هزینه‌ای بسیار پایین‌تر بود. این افزایش هزینه‌ها و همچنین نیاز به حمایت نظامی برای عبور از تنگه هرمز، سؤالات جدی را درباره ادعای ایمنی و عادی بودن این مسیر مطرح می‌کند.
در واقع، اگر تنگه هرمز واقعاً باز و عادی است، چرا هزینه عبور نفتکش‌ها تا این اندازه افزایش یافته است؟ چرا شرکت‌های کشتیرانی مجبور به پرداخت هزینه‌های سنگین‌تری برای عبور از این مسیر هستند؟ و چرا عملیات انتقال نفت نیازمند چنین سطحی از حضور و حمایت نظامی آمریکا شده است؟ این پرسش‌ها نشان می‌دهد که ادعای پیروزی آمریکا در هرمز با چالش‌های جدی مواجه است و واقعیت‌های میدانی نیاز به تحلیل دقیق‌تری دارد.
بیشتر بخوانید: افزایش اتصال بندرهای شرق آفریقا و شبه قاره هند در پی تحولات ژئوپلیتیکی · فروش محموله دو نفتکش LR۱ توسط Larine Tankers به خریداران اماراتی
