صنایع بزرگ باید بخشی از منابع خود را به ایجاد امنیت انرژی اختصاص دهند و ایجاد مخازن ذخیره‌سازی گاز را به یک جزء ثابت از برنامه سرمایه‌گذاری خود تبدیل کنند. این تغییر رویکرد، صنایع را از انتظار برای جبران خسارت پس از وقوع بحران به سمت پیشگیری و مدیریت ریسک سوق می‌دهد. چنین مسیری می‌تواند هم استمرار تولید و اشتغال را تقویت کند و هم هزینه‌های اقتصادی ناشی از ناترازی گاز را کاهش دهد.
ریسک ناترازی گاز و آثار آن
ناترازی گاز در سال‌های اخیر به یکی از مهم‌ترین ریسک‌های پیش‌روی صنایع بزرگ کشور تبدیل شده است. این ریسک تنها به کاهش یا توقف موقت تولید محدود نمی‌شود و می‌تواند زنجیره‌ای از پیامدهای اقتصادی را به دنبال داشته باشد. در فصل سرد سال، محدودیت دسترسی صنایع به گاز، ظرفیت تولید واحدهای صنعتی را کاهش داده و در برخی موارد موجب اختلال در زنجیره تأمین و افزایش هزینه‌های تولید می‌شود.
بیشتر بخوانید: افزایش ۳۵ درصدی صادرات کالا از استان مرکزی به ۷۱ کشور
بر اساس برآوردها، زیان سالانه صنایع از ناترازی گاز در زمستان بیش از ۲۰ میلیارد دلار است. بنابراین، حتی جلوگیری از بخشی از این خسارت نیز می‌تواند توجیه اقتصادی قابل‌توجهی برای سرمایه‌گذاری در امنیت انرژی ایجاد کند.
ضرورت مشارکت صنایع در ایجاد ذخیره‌سازی گاز
ذخیره‌سازی گاز نباید صرفاً به عنوان یک پروژه زیرساختی یا مسئولیتی بر عهده دولت دیده شود، بلکه باید به یکی از محورهای سرمایه‌گذاری صنایع بزرگ تبدیل شود. منطقی است صنعتی که میلیاردها دلار ظرفیت تولید، تجهیزات و سرمایه در اختیار دارد، برای استمرار فعالیت خود در برابر یک ریسک جدی انرژی نیز سرمایه‌گذاری کند. اگر هزینه ایجاد ظرفیت ذخیره‌سازی و تأمین گاز در دوره‌های اوج مصرف را با خسارت ناشی از توقف تولید مقایسه کنیم، اهمیت اقتصادی این سرمایه‌گذاری روشن‌تر خواهد شد.
ذخیره‌سازی گاز نوعی بیمه برای استمرار تولید است و به جای پرداخت هزینه پس از وقوع بحران، منابع برای پیشگیری از بحران هزینه می‌شود. صنایع بزرگ باید از رویکرد صرفاً مطالبه‌گرانه فاصله بگیرند و سهم مشخصی در مدیریت ریسک انرژی خود داشته باشند. تکرار گلایه‌ها درباره محدودیت‌های گاز بدون اقدام جدی نمی‌تواند مسئله را به شکل پایدار حل کند.
اگر صنایع بخشی از منابع خود را برای ایجاد مخازن ذخیره‌سازی یا مشارکت در پروژه‌های ذخیره‌سازی اختصاص دهند، بخشی از ریسک ناشی از ناترازی فصلی قابل مدیریت خواهد شد و وابستگی تولید به تصمیمات اضطراری در ماه‌های سرد کاهش پیدا می‌کند.
در نهایت، ناترازی گاز را نمی‌توان هر سال با نسخه‌های موقت و تصمیمات اضطراری مدیریت کرد. وقتی رقم عدم‌النفع صنایع از محدودیت گاز در مقیاس ده‌ها میلیارد دلار مطرح می‌شود، سرمایه‌گذاری برای جلوگیری از بخشی از این زیان، می‌تواند از منظر اقتصادی قابل دفاع باشد.
بیشتر بخوانید: کاهش سطح تجارت چین با جمهوری اسلامی و پیش‌بینی بحران اقتصادی · NYK به سیلیکون ولی می‌رود تا به فناوری‌های نوین دست یابد
