چالشهای آب و نیاز به کشت پاییزه
توسعه کشت پاییزه چغندرقند به دلیل کاهش منابع آب کشاورزی به یک ضرورت تبدیل شده است. در حالی که سیاست تولید چغندرقند در ایران با مشکلات جدی مواجه است، افزایش سطح کشت بدون اصلاح زمان و شیوه تولید نمیتواند به نیاز صنعت قند پاسخ دهد. به همین دلیل، افزایش سطح کشت پاییزه به ۴۴ هزار هکتار و هدفگذاری برای رسیدن به ۶۰ هزار هکتار تا پایان برنامه هفتم، مسیر جدیدی را برای زنجیره شکر ایجاد کرده است.
طبق برآوردها، این کشت میتواند ۳۴۰ هزار تن شکر را تولید کند که حدود ۱۵ درصد از نیاز سالانه ۲/۲ میلیون تنی کشور را پوشش میدهد. با توجه به کاهش ۲۱ درصدی منابع آب قابل تخصیص به کشاورزی، نیاز به تغییر الگوهای کشت و بهبود بهرهوری بیش از پیش احساس میشود.
بیشتر بخوانید: ژاپن ۶۳۵ میلیون دلار به طرح احیای کشتیسازی اختصاص داد
همراهی کشاورزان و ظرفیت کارخانهها
توسعه کشت پاییزه به ۴۴ هزار هکتار، بدون ظرفیت صنعتی کافی و هماهنگی با کشاورزان امکانپذیر نخواهد بود. چغندرقند پس از برداشت باید در زمان مناسب به کارخانهها منتقل شود و این موضوع به تأثیر مستقیم بر هزینه تولید دارد. به همین دلیل، همکاری بین کشاورزان و کارخانهها برای تأمین نیازهای این کشت بسیار حائز اهمیت است.
در این راستا، کشاورزان به انگیزه اقتصادی نیاز دارند که شامل قیمت خرید محصول، تضمین دریافت چغندر و دسترسی به بذر مناسب میشود. اگرچه کشت پاییزه میتواند به بهبود شرایط موجود کمک کند، اما بدون وجود برنامهریزی برای خرید و فرآوری محصول، این تلاشها ممکن است به نتیجه مطلوب نرسد.
نتیجهگیری و چشمانداز آینده
در نهایت، خودکفایی شکر به بهرهوری آب وابسته است. با توجه به نیاز سالانه ۲/۲ میلیون تنی کشور به شکر، حفظ تولید داخلی به کاهش وابستگی به واردات کمک خواهد کرد. اگر کشت پاییزه با بهرهوری و انگیزه اقتصادی کشاورزان همراه شود، میتواند به عنوان یک راهکار مؤثر در مقابله با کمآبی کشور عمل کند.
توسعه این روش باید با در نظر گرفتن ظرفیت اقلیمی هر منطقه و حمایتهای لازم، به گونهای انجام شود که بهرهوری آب و عملکرد اقتصادی به حداکثر برسد. در غیر این صورت، افزایش سطح زیرکشت بدون توجه به مصرف آب و عملکرد محصول، ممکن است به نتیجه معکوس منجر شود.
بیشتر بخوانید: اصابت پرتابه به کشتی تجاری ایرانی در تنگه هرمز · کاهش قیمت سویا: آیا صادرات میتواند نجاتدهنده باشد؟
