گزارش اخیر DNV به بررسی چالشهای پیشروی صنعت کشتیرانی و تأثیرات آن بر تصمیمات سرمایهگذاری در زمینه طراحی کشتیها و سیستمهای سوختی پرداخته است. این گزارش به چهار سناریوی احتمالی از آینده نظارتی اشاره دارد، که شامل پذیرش کامل چارچوب کربن صفر سازمان جهانی دریانوردی (IMO) تا رد کامل آن و بنبستهای سیاسی طولانی میباشد.
عدم قطعیت نظارتی و تأثیر آن بر سرمایهگذاری
DNV پیشبینی میکند که نتایج این مذاکرات میتواند تأثیر قابل توجهی بر اقتصاد سوختهای جایگزین، سرمایهگذاریهای انرژیکارآمد و نوسازی ناوگان کشتیرانی داشته باشد. Øyvind Sekkesæter، مشاور ارشد DNV و نویسنده اصلی این گزارش، اظهار داشته است که تصمیمات اتخاذ شده در حال حاضر در مورد طراحی کشتی، بازسازیها و قابلیتهای سوختی، رقابتپذیری را برای دههها تعیین خواهد کرد. همچنین، او تأکید کرده است که نتایج مذاکرات نظارتی میتواند به طرز چشمگیری اقتصاد انتقال انرژی در صنعت کشتیرانی را دگرگون کند.
بیشتر بخوانید: گزارش: خطای هوش مصنوعی به برخورد نظامی آمریکا با کشتی چینی نزدیک شد
تأثیر قوانین جهانی بر مصرف انرژی ناوگان
طبق برآوردهای DNV، در صورت وجود قوانین جهانی قویتر، ناوگان جهانی ممکن است تا سال ۲۰۵۰، ۲۵ درصد کمتر از سناریویی که عمدتاً تحت تأثیر قوانین منطقهای است، انرژی مصرف کند. همچنین، تقاضا برای سوختهای کمکربن میتواند بسته به مسیر نظارتی به طور گستردهای متغیر باشد، از ۳۳ میلیون تن معادل نفت تا ۱۸۵ میلیون تن تا سال ۲۰۵۰. این دامنه وسیع یکی از نتیجهگیریهای اصلی گزارش است که نشان میدهد مالکان کشتی ممکن است به جای شرطبندی بر روی یک سوخت آینده، باید انعطافپذیری را در ناوگان خود ایجاد کنند.
در حال حاضر، بازار سوختهای جایگزین نشاندهنده افزایش تدریجی است. DNV اشاره کرده است که میزان کشتیهایی که قابلیت استفاده از سوختهای جایگزین را دارند، از ۰.۴ درصد ناوگان جهانی در سال ۲۰۲۰ به ۵.۲ درصد در سال ۲۰۲۶ افزایش یافته است. این افزایش عمدتاً ناشی از سیستمهای LNG و متانول است. با این حال، بسیاری از کشتیهای دوگانهسوخت همچنان عمدتاً با سوختهای سنتی کار میکنند زیرا گزینههای جایگزین هنوز گرانتر هستند و مشوقهای کافی برای تغییر وجود ندارد.
چالشهای موجود در تأمین سوخت
دسترسی به سوخت همچنان یکی از موانع اصلی در صنعت کشتیرانی است. ناوگان تأمین سوخت LNG از ۲۵ کشتی در سال ۲۰۲۰ به ۶۷ کشتی امروز افزایش یافته است، در حالی که ۲۴ کشتی تأمین سوخت متانول در حال فعالیت هستند و هشت کشتی دیگر نیز در حال ساخت هستند. با این وجود، عرضه سوختهای کمکربن واقعی هنوز در اروپا و شرق آسیا متمرکز است. DNV دریافته است که سوختهای کمکربن در تقریباً ۹۰ بندر در سراسر جهان تأمین شده است، اگرچه دسترسی به هر سوخت به شدت متفاوت است.
در نهایت، DNV بر این نکته تأکید میکند که مالکان کشتی باید استراتژیهای سوخت و فناوری را اتخاذ کنند که در برابر نتایج مختلف نظارتی رقابتی باقی بمانند. همچنین، نیاز به سیگنالهای واضح تقاضا و تلاشهای مشترک برای مقیاسگذاری راهحلها و زیرساختهای حمایتکننده از انتقال انرژی در صنعت کشتیرانی وجود دارد.
بیشتر بخوانید: تحلیلگر پاکستانی: خلیج فارس باید مسیر امن انتقال انرژی باشد · توسعه کارور گاز؛ کلید عبور از چالشهای انرژی کشور
