ایران ظرفیت ۳۰ تا ۳۵ میلیون مترمکعب مصرف CNG در روز را دارد، در حالی که مصرف فعلی تنها حدود ۱۷ میلیون مترمکعب است. این نشاندهندهٔ آن است که بخش قابلتوجهی از زیرساختهایی که برای توسعه CNG هزینه شده، بلااستفاده مانده است. همزمان، توسعه LPG و خودروهای برقی نیز در دستور کار قرار گرفته و ۲۳۲ جایگاه شارژ برقی مجوز دریافت کردهاند.
چالشهای زیرساختی و ناهماهنگی
مشکل اصلی تنها کمبود زیرساخت نیست، بلکه ناهماهنگی میان اجزای زنجیره انرژی است. در حالی که ترکیه سالهاست LPG را در سبد سوخت حملونقل خود تثبیت کرده و چین نیز برقیسازی خودروها را همراه با توسعه شبکه شارژ پیش برده، ایران اغلب سیاستهای خود را در بخشهای جداگانه پیادهسازی میکند. این روند متناوب بین CNG، LPG، خودروهای برقی و سوختهای مایع، به بروز تناقضات جدی منجر شده است.
بیشتر بخوانید: جمهوری اسلامی همچنان از تنگه هرمز بهعنوان اهرم فشار استفاده میکند
نتیجهگیری: ناترازی گسترده در زنجیره انرژی
سوخت جایگزین بدون داشتن زنجیره کامل، تنها شکل ناترازی را تغییر میدهد. به عنوان مثال، خودروهای برقی بدون وجود شبکه برق و شارژ کافی، CNG بدون خودرو و جایگاه فعال و LPG بدون زیرساخت توزیع، نمیتوانند بهتنهایی مشکلات را حل کنند. حتی نسخه زمستانی جایگزینی گاز نیروگاهها و صنایع با نفتگاز و نفتکوره نیز بیشتر یک راهکار اضطراری است تا درمان ناترازی. فشار از شبکه گاز برداشته میشود، اما هزینه و تبعات آن به زنجیره سوخت مایع منتقل خواهد شد.
در واقع، ناترازی در کل زنجیره انرژی ایران مشهود است؛ از تولید نفت و گاز و پالایش و نیروگاه تا شبکه انتقال، خودرو، قیمتگذاری و الگوی مصرف. بنابراین، اگر برای هر بحران در یک بخش، سوخت دیگری را جایگزین کنیم، ممکن است ناترازی را حل نکنیم و تنها آن را جابهجا کنیم. در نهایت، مسئله اصلی این است که این سوختها باید در یک نقشه واحد انرژی کنار هم قرار بگیرند یا هرکدام جداگانه برای خاموشکردن آتش یک بخش به کار گرفته شوند؟
بیشتر بخوانید: مقام عراقی: ممنوعیت پروازهای ایران خدشهای به حاکمیت عراق است · مهدی صمیمیان از توسعه زیرساختهای ارتباطی و فیبر نوری در سمنان خبر داد
